Wouter Decorte

Omschrijving werk

Door de statische eigenschappen van de huidige manier van bouwen is veel energie nodig om traditionele bouwwerken aan te passen. De enorme hoeveelheden energie die gebruikt worden en de hoge mate van luchtverontreiniging bij deze werken zijn in de huidige tijden met zijn milieuproblematiek niet meer te verantwoorden.

Vanuit de mechanica ontwerpen wij tot nu toe gebouwen die stijf en stabiel zijn, en stil staan. Beweging wordt gezien als een vorm van zwakte die gevaarlijk kan zijn. Beweging kan echter ook een kans zijn. Als een gebouw zijn postuur kon veranderen, of zijn spieren zou kunnen aanspannen om zich tegen de wind te verzetten, kan je de constructie optimaliseren.

Conventionele structuren bieden door hun onvermogen zich aan te passen niet de  dynamiek en multifunctionaliteit van transformeerbare structuren. Bij het gebruik van een minimum aan verschillende onderdelen die een maximum aan mogelijkheden kunnen bereiken, creëer je een lichtgewicht structuur die een lage structurele massa heeft tov traditionele structuren. De trend dat we ‘meer doen met minder’ noemt Buckminster Fuller ‘Ephemeralization’(1975).

De platonische lichamen (de regelmatige veelvlakken) die eeuwenlang de architectuur hebben gedomineerd, zijn slechts uitzonderingen binnen een oneindig rijk scala van vormen. De fenomenen vloer, wand en plafond zijn inwisselbaar, de tweedimensionale architectuurtekening heeft het al een tijd afgelegd tegen de driedimensionale schets in de digitale ruimte [Liu, 2001].

Om structuren te optimaliseren kunnen we ze transformeerbaar maken. Bestaande transformeerbare structuren bereiken echter beperkte morfologische variëteiten. We moeten zoeken naar een geanimeerd driedimensionaal omhulsel, een dynamische ruimte.

Ondraaglijke architectuur

Op Summercamp wil ik een structuur ontwerpen die door mensen gedragen en gemanipuleerd wordt. Als mensen samenwerken kom je tot goeie resultaten.

Alle kinderen beginnen op een bepaalde leeftijd te bouwen. Ze onderzoeken de wetmatigheden van de natuur om te ontdekken hoe ze de natuur kunnen begrijpen en gebruiken. Ze bouwen al snel kampen, om samen met anderen een plek te hebben.

Oorspronkelijk had bouwen en architectuur vooral een sociale betekenis. Straten hadden vroeger een sociale functie (zitten, babbelen en kijken), nu is de auto er al overheersend. Ook pleinen spelen nog weinig rol in onze samenleving, terwijl ze oorspronkelijk een plaats waren waar feest werd gevierd, recht gesproken en goederen werden uitgewisseld.

Doorheen de tijd verging het sociale aspect in strakke wetmatigheden van de bouwkunst.

Het sociale aspect van de architectuur wil ik nieuw leven inblazen. Het boeit me hoe mensen samen de mogelijkheid hebben iets met een bouwwerk te doen. Een bouwwerk dat los van de grond staat, en dynamisch is.

Ik liet me inspireren door de kariatiden, volgens Vitruvius de dragers van een gebroken maatschappij.

Omdat deze manier van denken haaks op het statische bouwen van tegenwoordig staat, gaat het misschien over een utopisch project.

In de banner zie je enkele inspiratiefoto’s en twee vroegere werkjes die daarmee verband hebben, Topos, een gemotoriseerd aanpasbaar landschap (2008) en een dynamische structuur (2010).

Graag wil ik een test bouwen op kleine schaal. Waarschijnlijk wordt het een landschap/plein die met servo motoren wordt aangedreven.

www.wouterdecorte.be